အေၾကာ္တစ္ခုကို ၅၀ပါ…၁၀၀ဖိုး ကို ၃ ခု ထား လိုက္…မရ လို႔ပါကြယ္…၂၀၀ ဖိုး ၅ ခုေ တာ့ ထားလိုက္ပါလို႔ ေျပာလိုက္ေသာအခါ

ကြၽန္ေတာ္နဲ႔အေၾကာ္သည္အေမႀကီး”အမွတ္တမဲ့ပါပဲ နားထဲခပ္သဲ့သဲ့ၾကားလိုက္တာပါ။အေၾကာ္တစ္ခုကို ဘယ္ေလာက္လဲ ?ကေလးတစ္ေယာက္ကိုလက္ဆြဲၿပီးေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္(ေငြေၾကးျပည့္စုံတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းက ပုံစံမ်ိဳးပါပဲ)အေၾကာ္ဝယ္ဖို႔ေမးေနတဲ့ အသံပါ။အေၾကာ္တစ္ခုကို ၅၀ပါ၁၀၀ဖိုးကို ၃ ခု ထားလိုက္မရလို႔ပါကြယ္၂၀၀ ဖိုး ၅ ခုေတာ့ ထား…တေအာင့္ေလာက္ေနေတာ့..ေနာက္ထပ္ၾကား လိုက္ရတယ္”လာ…သားး…အေၾကာ္ေတြက ညစ္တီးညစ္ပတ္နဲ႔ မသန႔္ရွင္းဘူး…မစားခ်င္နဲ႔..သား”..ဆိုၿပီး .ကေလးကို ဆြဲေခၚသြားတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသြားတယ္…ေသခ်ာလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့…အသက္(၆၀)ေက်ာ္ အေမႀကီးတစ္ေယာက္ အေၾကာ္ေရာင္းေနတာကို အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ေဈးဆစ္ေနတာ။ေၾသာ္..လူေတြမ်ားခက္လိုက္တာဗ်ာအေၾကာ္ဝယ္ဖို႔ေဈးဆစ္လို႔မရေတာ့ညစ္ပတ္တယ္မစားနဲ႔လို႔ ေျပာသြားတယ္။ထိုအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ စိတ္ဓာတ္နဲ႔အဆင့္အတန္းကို မေဝဖန္ခ်င္ေတာ့ မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့အေၾကာ္သည္ အေမႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အားငယ္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ထြက္သြားတယ္။

” ေဟာဒီက…အေၾကာ္ပူပူေလး…”ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္ ကြၽန္ေတာ္ ကမန္းကတန္းလွမ္းေခၚလိုက္တယ္ အေမႀကီး…ခဏေနပါအုံးဗ် အေၾကာ္ဝယ္ခ်င္လို႔ပါျပန္လွည့္လာၿပီး…အေၾကာ္ဗန္းကို ခ်ေပးတယ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မုန႔္ေပါင္းနဲ႔ အေၾကာ္ေလးေတြက အစီအရီ…ဗန္းထဲမွာ စားခ်င္စဖြယ္သန႔္သန႔္ရွင္းရွင္းလုပ္ထားတာပါ။

(စဥ္းစားမိတယ္. းေနရဲ႕ အပူရွိန္ေအာက္မွာ အေၾကာ္ေတြကမနက္က ေၾကာ္ထားတာျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ အပူရွိန္ေၾကာင့္ အေၾကာ္ေတြကပူေနမွာမလြဲ ….အေၾကာ္ပူပူေလးလို႔ ေအာ္ေရာင္းတာနဲ႔ အကိုက္ပဲ)ေၾသာ္..ဒီအသက္အ႐ြယ္နဲ႔ ေနပူပူမွာ ဘယ္ေလာက္ပင္ပမ္း ရွာေလမလဲ….ငါ့အေမ မ်ား ဒီလိုဆိုရင္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔. ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။အေမႀကီး ” အေၾကာ္ တစ္ခု ဘယ္ေလာက္လဲ” သိေပမယ့္ ထပ္ေမးလိုက္တယ္…” အေၾကာ္တစ္ခု (၅၀)ပါ သားေလးရယ္”(ေနာက္ထပ္ေဈးဆစ္မွာေရာင္းမေကာင္းမွာ စိုးရိမ္ေနပုံပါပဲ..မ်က္ႏွာေပၚကေခြၽးစက္ေတြကို သဘက္နဲ႔သုတ္ရင္း ခပ္တိုးတိုးေျဖတယ္)

” အေမႀကီး အေၾကာ္ေတြက စားခ်င္စရာပဲ..စားေကာင္းမယ့္ပုံပဲဗ် ” ..ဆိုၿပီး အေၾကာ္တစ္ခုကို ေကာက္ဝါးလိုက္တယ္။(သူ႔ခမ်ာ အေမာေျပ သေဘာက်သြားပုံပဲ.ညႇိဳးငယ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာခ်က္ျခင္းၿပဳံးလာတယ္ ဝမ္းသာသြားပုံပဲ)

” အရသာရွိတယ္ အေမႀကီးး.႐ုံးကလူေတြလည္း ေကြၽးခ်င္လို႔..အကုန္လုံးဆိုရင္ဘယ္ေလာက္က်လဲ “လို႔ ေမးၿပီး..ငါးေထာင္တန္ တစ္႐ြက္ထုတ္ ေပးလိုက္တယ္

အေၾကာ္ေတြထည့္ရင္းနဲ႔… ဗန္းေအာက္က ငါးရာတန္နဲ႔ႏွစ္ရာတန္ အႏြမ္းေလးေတြတုန္တုန္ရီရီနဲ႔ ထုတ္ေရၿပီး..ျပန္အမ္းဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္။” ရတယ္ အေမႀကီး..ျပန္မအမ္းပါနဲ႔ေတာ့” ..ဆိုေတာ့..” မဟုတ္တာ သားေလးရယ္” တဲ့” ရတယ္..ပိုတာကို ကုသိုလ္လုပ္တာပါ”လို႔ေျပာလိုက္ေရာ….” ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ စိတ္ေကာင္းရွိလိုက္တာ သားေလးရယ္။အိမ္က သားေတြမ်ား ဒီလိုသိတတ္ရင္ဆိုၿပီး ပုခုံးေပၚတင္ထားတဲ့ သဘက္အႏြမ္းေလးနဲ႔ မ်က္ရည္စတခ်ိဳ႕ကို ဖ်တ္ခနဲသုတ္ရွာတယ္။

“ရင္ထဲမွာမေကာင္း မိဘခ်င္းကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ မ်က္ရည္လည္မိတယ္”” အေမႀကီး အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ ဆိုေတာ့(၆၅)ႏွစ္တဲ့ကြၽန္ေတာ့္အေမနဲ႔ အသက္သိပ္မကြာအသက္သိပ္မကြာ။ေလာကဒဏ္ရဲ႕႐ိုက္ပုတ္မႈပင္ပမ္းဆင္းရဲမႈေတြေၾကာင့္ အေမ့ထက္ေတာင္ အမ်ားႀကီးအိုစာေနပါလား။တကယ္ဆို ဒီအ႐ြယ္က ဘုရားရိပ္..တရားရိပ္မွာ..တရားအားထုတ္ၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနရမယ့္ အ႐ြယ္ေလ”သားသမီးေတြ ရွိလားလို႔လည္း ကြၽန္ေတာ္ မေမးခ်င္ေတာ့ပါ….သားသမီးေတြက မေထာက္ပံ့ၾကဘူးလားလို႔လည္း မေမးခ်င္ေတာ့ပါ…

ဒီလို ပင္ပင္ပန္းပန္း ေဈးေရာင္းေနၾကရတဲ့ အေမမ်ိဳးေတြ ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရွိေနမလဲ…ကြၽန္ေတာ္ကေကာ ဘယ္ႏွစ္ခါ ဘယ္ေလာက္ကူညီႏိုင္မွာမို႔လဲ။တကယ္ေတာ့ ….လူတိုင္းရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာ နားလည္တတ္တဲ့စိတ္ သားသမီးတိုင္းရဲ႕ ရင္ထဲမွာ..မိဘေက်းဇူးကိုသိတတ္နားလည္လုပ္ေကြၽးျပဳစုခ်င္တဲ့စိတ္ လူသားတိုင္းရဲ႕ ရင္ထဲမွာကိုယ္စီတာဝန္ေက်နားလည္မႈေတြ.ရွိေနၾကမယ္ဆိုရင္…

Crd ေလာကသုတ

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *